Huissen: In 1948 hebben we in de vakantieweek (jawel, een hele week), de eerste zondag en maandag besteed om op uitnodiging van gemeentesecretaris Vliem van Huissen het jaarlijks muziekfeest aldaar met dansmuziek in de grote tent op te luisteren. Bij het afspreken (alles mondeling) had hij ons beloofd voor hanensoep te zorgen (want al het voedsel was nog op de distributiebonnen). Gespeeld van 3 tot 6 uur daarna pauze en dan van 7 tot half 12. Ons repertoire was nog erg beperkt want Leni (onze zangeres) had maar 3 of 4 nummers die ze zong. Drie keer Engelse wals betekende toen drie keer "Waterval stromend van vloeibaar kristal". Zo ging dat toen maar iedereen was blij en gelukkig (ook wij). Om 6 uur pauze maar Vliem met de hanensoep was nergens te zien. Nu komt de historische opmerking van Roel Gerressen: "Rustig jongens, ik heb haring bij me!" Wij dus met een schamele boterham in de handen om Roel heen gaan staan. Hij maakt een grote krant open (toenmalige verpakking) en tot grote hilariteit van ons kwamen er wel 2 haringen uit. Veel gelach en lol want tot op heden hoef je maar aan Roel te vragen of hij nog haring heeft en hij reageert direct. Op datzelfde muziekfeest hadden we ook voor de eerste keer onze orkestfoto's meegenomen en Tinus Willemsen belastte zich met de verkoop ervan. Hij heeft geen noot meegeblazen maar na afloop van het feest had hij evenveel geld gebeurd (a ƒ 0,25 per foto) als wij met de anderen samen voor Fanfarecorps Heijenoord verdiend hadden.

Buitenlandse optredens:

Mainz (D): Met Pinksteren 1962 naar het 2000-jarig bestaan van de stad Mainz. 's Avonds hebben we met het Trachtenfest in een feesttent gespeeld met 3000 bezoekers uit heel Europa. Volksdansgroep "De Tukkers" (die we ook moesten begeleiden) en onze dames sliepen in een hotel en wij werden in een school ondergebracht. Alleen een klaslokaal met 12 a 14 draagbaren erin. Geen dekens dus dat was 's nachts koud. Henk Veltsema trok de pyama over de "Blauwe Jungskes-kleren" aan. 's Nachts om 2 uur naar bed en om 6 uur er weer uit van de kou. En dan maar kaarten. Op de gang hing een plaat met de mededeling: "Waslokaal onder in de kelder". Een Franse dansgroep die in de klas naast ons sliepen, konden geen Duits lezen en wasten zich op de gang bij het fonteintje. Kobus de Geest had dat in de gaten en riep naar binnen: "Jongens, wat te zien!!" Inderdaad, er was wat te zien want de Franse meisjes stonden van boven bloot zich te wassen en trokken zich niets van ons aan. Ons commentaar konden ze niet verstaan dus je begrijpt wat er allemaal gezegd werd. De volgende morgen moesten we om 7 uur al aantreden voor een uurtje lopende op de klompen muziek te maken door de binnenstad van Mainz om de mensen wakker te maken. Dat lukte overigens heel goed en we kregen vanuit de slaapkamerramen overal geweldig applaus. Onvergetelijk was de grote optocht zondagmiddag waar volgens de kranten + 1,5 miljoen mensen naar waren komen kijken. Wij de enigste op klompen. Kobus had zijn klompen na de optocht aan een Amerikaan verkocht voor goed geld (althans, dat dacht hij). De nieuwe klompen in Arnhem waren nog ƒ 2,50 duurder.

Oberhausen (D): Naar aanleiding van het Internationaal Politie Congres in Musis Sacrum te Arnhem waar wij de dansmuziek hebben verzorgd, zijn wij een jaar later uitgenodigd voor datzelfde congres in Oberhausen. In de optocht in hebben we toen meegespeeld met de Arnhemse Politie Kapel, jawel compleet in politie-uniform. Een hoofdinspecteur van de Gemeentepolitie Arnhem is nog zeer boos geworden omdat één van de "agenten" hem niet groette. 's Avonds hebben we toen dansmuziek gemaakt alwaar Chris Matser, de toenmalige burgemeester van Arnhem, optrad als zanger van de Blauwe Jungskes.

Antwerpen (B): Op uitnodiging van de VVV te Arnhem hebben we voor de Vlaamse Automobiel Bond opgetreden. Hier werd geconcurreerd met een beroepsband. Dit optreden werd direct op de TV uitgezonden. Voor het optreden moesten de Blauwe Jungskes vanuit een smal gangetje naar binnen komen. Dit gangetje was zo smal dat de kapel achteruit de gang in moest opstellen, de man met de grote trom achteraan. En het duurde en het duurde voordat we konden optreden. Het duurde zo lang dat op het moment supreme de man achter de grote trom in slaap gevallen was. Na enige maten zonder de trom gespeeld te hebben, kwam hij onder grote hilariteit alsnog de zaal binnenhollen om alsnog mee te kunnen spelen.

Tielt (B): Een andere keer waren we uitgenodigd om mee te lopen in een optocht in Tielt in Belgie vlak bij Ostende. We waren toen ingekwartierd bij particulieren. Er waren daar heel veel groepen aanwezig uit verschillende landen. Het was hartje zomer en heel mooi weer. Wij gingen natuurlijk lopende muziek maken. Voor ons liep een Spaanse dansgroep. Toen we een half uurtje gelopen hadden, ging die groep een Spaanse dans uitvoeren en moesten wij zo lang als zij bezig waren, stil blijven staan. Wij zijn toen maar in een kring op straat gaan zitten. We zaten nauwelijks toen er naast ons een huisdeur werd open gedaan en iemand een krat bier bij ons neerzette. Nou dat liet zich wel smaken. Gradus (de muzikale leider) en zijn vrouw waren ingekwartierd in een klein café. 's Avonds kwam Gradus op verzoek van de café-baas vragen of we daar een paar nummertjes wilden spelen wat we natuurlijk hebben gedaan. Er was eerst heel weinig publiek maar na een uur was de zaal afgeladen vol. Dat viel zo in de smaak dat we voor de zondagavond weer werden gevraagd. Maar toen we 's avonds om half acht gingen beginnen, was de zaal al tot de laatste plaats bezet. En daar heb je dan alleen maar voldoening van.

Hamm (D): In 1975 hebben we op uitnodiging van de Stadt Hamm gespeeld met het 700-jarig bestaan van deze stad. Het was zeer groots opgezet in de Stadthalle. In twee zalen zat een Duits en een Engels orkest te spelen en wij als "klompenclub" in de vestibule. We zouden dus opluisteringsmuziek spelen voor de komende en gaande man. 's Avonds om elf uur was het varieté programma afgelopen en begon het bal dus op 3 dansvloeren. Tot onze stomme verbazing was om twaalf uur in de andere zalen niemand meer te bekennen en danste en hoste iedereen in de vestibule op de muziek van klompenclub De Blauwe Jungskes. Het hoogtepunt van de avond was de "Perzische Markt" in een arrangement van ons allemaal want het nummer veranderde dan ook elke keer. 20 minuten lang lagen alle gasten op de knieen op de dansvloer en vele pruiken van de dames lagen op de grond. Ook diverse bustes rolden uit de avondkleding vandaar dat we geregeld weer een nieuwe variatie speelden (noten hadden we niet nodig dus konden we allemaal goed kijken. Prachtig!!) Om drie uur was het einde maar daarna heeft Gradus bijna een uur nodig gehad voordat de hele ploeg weer in de bus zat. De ene helft zat in de bus en ging de andere helft uit de Stadthalle halen. Bij terugkomst zat de eerste helft weer in de zaal!! Maar we zijn thuisgekomen en 's morgens om 6 uur werd Gradus als eerste afgezet in Rheden. Iedereen moest hem z.g. helpen met uitladen. Het ging echter om het toilet waar iedereen even heen moest. Om het verhaal te besluiten: de hele straat was wakker 's morgens om 6 uur. Geen wonder met zo'n gebeurtenis.

Bad Neuenahr (D): We werden uitgenodigd om 's zondagsmiddags mee te lopen in de optocht van een bloemencorso in Bad Neuenahr. Met de bus gingen we daar naar toe samen met volksdansgroep "De Tukkers" uit Arnhem. Eenmaal daar aangekomen bleek dat ons hotel waar we moesten eten en slapen in Altenahr stond. In Altenahr was niet veel te beleven en daarom besloten we naar Bad Neuenahr te gaan om voor ons plezier op straat wat muziek te maken. We hadden al heel gauw bijval van het Duitse publiek en we gingen steeds verder op en de groep belangstellenden werd steeds groter. Toen we een half uurtje gespeeld hadden, besloten we een pilsje te gaan drinken. Voor het café waar we naar binnen wilden gaan, hebben we nog een nummertje gespeeld. Na dit nummer kwam er een man naar ons toe en vroeg in het Duis of we nog en keer het nummer wat we daarginds om de hoek gespeeld hadden, voor hem wilden spelen. Dan konden we van hem DM 100,= "bekommen". Toen we dat hadden gedaan moesten we met hem mee. Hij liep toen een eind voor ons uit en liep een zijstraat in. Toen wij daar waren gearriveerd, bleek het dat hij daar een winkel had in gedistilleerd. Zijn vrouw stond ons al op te wachten met een dienblad vol met glaasjes Korn. Aldaar 's morgens ook nog gespeeld bij een ziekenhuis wat heel erg op prijs gesteld werd. Vooral toen Henk Boekhorst danste met een non op de muziek van "Tanze mit mir in den Morgen".